Genieten zit in de natuur

Ron Koks

Ron Koks - We hebben een koud voorjaar achter de rug. Een van de gevolgen daarvan is dat ook het visseizoen later op gang is gekomen. Een goed voorbeeld is de haring, die enkele weken later dan verwacht pas verkrijgbaar was. En zo zijn er legio voorbeelden. Vervelend? Of toch niet? Wat mij betreft is het geen probleem. Want wie de seizoenen accepteert zoals ze komen, is uiteindelijk altijd de grote winnaar.

Doordat de natuur dit voorjaar van slag was, waren veel vissen en andere producten uit de zee pas ná de verwachte start van het seizoen verkrijgbaar. De mosselen waren later, de aanvoer van Hollandse garnalen kwam moeizaam op gang, zalm groeide langzamer en kreeften rekten hun winterslaap met enkele weken. Ik ben de eerste om toe te geven dat dat lastig kan zijn voor horeca-ondernemers, maar aan de andere kant: je doet er niets aan. Dat is het mooie van de natuur, het komt wanneer het komt. Bovendien: geduld wordt beloond.

Wachten heeft voordelen

Wachten en het tempo van de natuur aanhouden heeft meerdere voordelen. Producten kopen wanneer ze écht goed zijn, betekent dat:

  • U uw gast de juiste, volle smaak kunt bieden;
  • Het aanbod op dat moment ruim voldoende is;
  • De prijsstelling daardoor optimaal is.

Uw gast verwacht kwaliteit

Veel restaurateurs hebben een strakke planning en rekenen in bepaalde weken op bepaalde producten. Aan de ene kant logisch, want ook uw gast heeft verwachtingen. Toch vind ik dat argument niet juist. Want wat uw gast bovenal verwacht, is kwaliteit. En het is aan u om te bepalen wanneer die kwaliteit voorhanden is.

Maximaal genieten

Bovendien houdt een ‘later’ seizoen niet in dat het korter duurt. Al die mooie producten zijn in de meeste gevallen nog weken langer verkrijgbaar dan we gewend zijn. Mijn boodschap is dat ieder seizoen zijn eigen, unieke eigenschappen heeft. Het is aan ons de kalender los te laten en het ritme van de natuur te volgen. Dan genieten we pas echt maximaal.

Tip: Dit jaar verwachten we op 24 juli onze traditionele Nederlandse mosselen. Inderdaad, later dan anders. Maar ik verheug me er des te meer op!

Terug naar Columns